Hatay mı Güzel, Hayat mı Güzel?

Orijinal adı “La Vita e Bella” olan “Life is Beautiful” (Hayat Güzeldir) filminin şu an bizi dinleyen birçok dinleyicimizin en favori filmlerinden biri olduğuna eminiz. 1997 yapımı İtalyan filmi Hayat Güzeldir, filmin yönetmenliğini de yapan Roberto Benigni’nin canlandırdığı fedakâr bir babayla (Guido) 4 yaşındaki oğlunun savaş gibi bir gerçeğe karşın oynadıkları oyunla hafızalarımızda. II. Dünya Savaşının ortasında kalmış bir babanın oğlunu, olanların bir oyun olduğuna inandırarak nasıl koruduğunu anlatan film 1999’da Oscar ödüllerine 7 dalda aday gösterilmişti. En iyi yabancı film, en iyi erkek oyuncu, en iyi müzik dallarında ödül kazanan Hayat Güzeldir, 1998 Cannes Film Festivali’nde büyük ödülü kazanmıştı. Hâlâ izlememiş olanlar varsa, bir anne ve babanın olağanüstü çabasını görmeleri için filmi izlemelerini tavsiye ediyoruz.

Anne ve babalarımız, kamu kurumlarımız, sivil toplum örgütlerimiz; yani öncelikle aileler ve sonrasında toplumu oluşturan organlar olarak biz, çocukların karşı karşıya kalabilecekleri her türlü psikolojik travmaya karşı önlemleri almakla sorumluyuz. Hayat Güzeldir filmi, belki de bu yüzden tek bir ülkeyi ya da bir milleti ilgilendiren bir konu olmanın çok ötesinde. Bir roman karakteri, bir film yıldızı, bir halk kahramanı öğrenmeyi bilene her zaman öğretmenlik yapabilir. Yeter ki buna ihtiyaç hissedelim, ilgi gösterelim.

Fiziksel ya da zihinsel özellikleriyle farklı olan bir öğrenciye sınıf arkadaşları olarak ya da öğretmeni olarak nasıl davranmamız gerektiğini öğrenebiliriz. Eşimizle tartışırken çocuklarımızın neler hissettiğini anlamak için çaba gösterebiliriz. Kırmızı ışıkta beklerken elindeki silecekle “fıs fıs” su püskürtüp aracımızın camını silmeye koyulan çocuğa daha sorumlu davranabiliriz. Evet, filmlerin ve kitapların hayatlarımızı değiştirdiği yıllar geçmişte bir efsane olarak kaldı ama günlük yaşamda üzeri örtülüp unuttuğumuz gerçeklerin yeniden farkına varabiliriz belki bu sayede. Yaşamın bizim için ağır olan gerçeklerini onlara çok da hissettirmeden oyunlar oynayabilir miyiz acaba Guido gibi?

Geçen yıl, Ramazan ayında Antakya’daydım sevgili dinleyiciler. Ortadoğu’da popüler deyimle “domino etkisi”yle yayılan “Arap Baharı”, komşumuz Suriye’de oldukça üzücü sonuçlar doğurdu. Yaşanan iç savaştan kurtulmayı başarıp ülkemize sığınan Suriyeli komşularımızı görüntüleme şansı buldum Hatay’ın belli yerlerinde. Sadece komşularımıza değil, dünyanın birçok yerindeki ülkelere yardıma koşan kuruluşlarımızdan Kızılay’ın Reyhanlı ve Boynuyoğun kamplarındaki çalışmalarına tanıklık ettim. Ülkemizin her yanından ulaştırılan yardımları gördükçe gururlandım, duygulandım.
Yayladağı ilçesindeki Görentaş Köyü’nde bir sivil toplum kuruluşu bir kamyon dolusu malzemeyi dağıtıyordu. Yatak, giyecek, gıda, ilaç gibi birçok yardım malzemesinin dağıtılmasından sonra köy muhtarı ve Suriyeli sığınmacıların sorumlusunun belirlediği isimlerden oluşan bir liste çıkarıldı. Yayladağı’nın serinliğine rağmen okulun bahçesindeki dev ağaçların gölgesindeki taşlara oturdu herkes. Arapça konuşmaların yabancılık hissettirmesi gerekirken paylaşılanların insanî oluşu bu farkı ortadan kaldırıyordu. Para yardımı yapılıyordu şimdi. Olayın biraz dışında kalıp gülümseyen, şakalaşan Suriyeli çocuklarla dilsiz bir iletişime geçmişti bile gözlerimiz. Altın sarısı - bakır kırmızısı saçlar, koyu yeşil gözler, elma kırmızısı dudaklarıyla fazlasıyla güzel çocuklardı. Savaş bir oyun gibi mi gelmişti? Hatay güzel miydi, hayat güzel miydi?..

Tam böyle düşünürken o koyu yeşil renkli iri gözbebekli gözlerden bir çift takıldı objektifime. Dudaklarının gerginliğiyle birleşince gözlerinin çığlığı cümleleri dilsiz bırakan bir görüntüye dönüştü deklanşöre basışım ve sordu sessizce Suriyeli çocuk: “Hayat Güzel mi?”

0 yorum:

Yorum Gönder