Bölüm#2: Yedi Kardeşler Burcu


Nedensiz baş ağrıları çekmeyeli epey olmuştu. Trafikte akamayan araçların klakson çığlıkları, motor sesi, konuşmalar, birbirine karışan müzik ritimleri... Bir eşik değeri olmalı diye düşündü fotoğrafçı. Yaşam gürültüsünün normal zamanlarda altında kaldığı bir eşik değeri... Bilişim sektöründe fazla mesaîyle çalışan Ahmet Bey’in soluk alabildiği bir pencereydi hafta sonu halı saha maçları. Bir köy okulunda zor şartlarda çalışan Ebru Öğretmen’in bir cep telefonu gibi kendini şarj edebildiği bir bekleyişti o en sevdiği grubun şarkılarını canlı canlı dinlemek. Sevmediği halde yıllardır yapmak zorunda kaldığı işinden fırsat buldukça balık tutmaya kaçması bundandı Merdişah Usta’nın. Çoğumuzun sırtında gizli bir kambur gibi gördüğü zorunluluklar kimimiz için arayıp da bulamadığımız, ulaşamadığımız şeyler. Fotoğrafçı da ne zamandır çantasını sırtına atıp şehrin keşmekeşine gizlenmiş bir yırtıktan içeri; tarihe, insan öykülerine, düşlere dokunmaya gayret ediyor.

Her birimiz satılığa çıkarıyor zamanını ekmek kavgasına, hem de oldukça ucuza. Elinden kaçırabildiklerimizle çoğaltıyoruz biz de anları. Bunu yapmamızı onun göreceli olması mümkün kılıyor. Anlara yaşama sevincini zerk ettikçe çoğalıyor, uzuyor... İnsanoğluna yetiyor bir hafta sonu balık tutmak, halı sahada top koşturmak, altın gününde arkadaşlarla buluşmak, şarkılar söylemek, gezmek, fotoğraf çekmek... Yaşama sevincinin küçük bir damlası, yaşamın gürültüsünün hacimce üstünlüğünü bozmaya her zaman yetiyor...

Alışveriş merkezlerinin sunduğu reçeteden payına düşeni sırt çantasına alarak yaşama sevincinin küçük damlasını yudumlamaya koyuluyor fotoğrafçı: Marketten aldığı birkaç dergi, bir parça çikolata ve yudumlamak için biraz su eşlik ediyor dijital makinasının aksesuarlarla oluşturduğu tatlı ağırlığa. Baş ağrısını unutuveriyor, zaten birazdan bedeni de hatırlamayacak o hissi. Çünkü yaşamın gürültüsünü bir elektrik süpürgesi gibi içine çekiyor sessizlik kutusu...

Şehrin yeni yeni yanmaya başlayan ışıkları, hiçbirinin ne amaçla yol aldığını bilmediği insanlar, ağaçlar, duvarlar... Her şey iki boyutlu bir resim halini alıyor. Müzikçalarının kulaklığından dinlediği piyanonun sihirli dokunuşlarıyla bu kocaman resim bir duvar kâğıdı gibi yırtılıyor bir yerinden. Adımlar Kara Amid’in surlarından Urfa’ya açılan kapısını aralıyor. Sarı Saltuk Türbesi solunda, ilerliyor. İnsanlar, bu eski şehrin kendilerine söylediklerini duyuyorlar mı acaba? Ya da bu şehir herkese anlatmıyor mu hikâyelerini? Fizikçilerin düşündüğü gibi evrende hiçbir enerji kaybolmuyor, birbirine dönüşüyorsa, tüm sesler burada hâlâ surların duvarlarında yankılanıyorsa bir döngü içinde, onları yeniden duyabilmek mümkün olur muydu? Mümkün olur muydu mimarisiyle kendisine hayran bırakan Yedi Kardeşler Burcu’nun hikâyesini dinlemek Diyarbakır surlarından?..

Fotoğrafçı, makinasının vizöründen bakınca burcun duvarlarını yıkan büyük bir patlamayla irkiliyor. Kızıllığı vurgulamak için Kelvin değerini artırıyor aceleyle. Batan güneşin kızıllığı, patlayan barut deposunun çıkardığı alevlere karışıyor. Dilini bilmediği askerlerin güçlü sesleri yankılanıyor. Şehri ele geçirmeye çalışan düşmanlara direnen son kalenin, Yedi Kardeşler Burcu’nun efsanesi diyaframa doluyor. Yedi kardeş koruyor bu kaleyi. Şehrin alınması an meselesi. Teslim olmak istediklerini, fakat kral ve komutanların burcu teslim almaya gelmelerini, sonra da canlarının bağışlanmasını şart koşuyor. İstekleri yerine getiriliyor yedi kardeşin, kral ve komutanlar burcu teslim almaya gidiyorlar. Yedi kardeşin burçtaki barut deposunu havaya uçurmalarıyla ölüyor düşmanlar. Yedi kardeş, hayatlarını vererek şehri kurtarmış oluyorlar.

Şehir, hikâyesini böyle fısıldıyor duymak isteyene. Yedi kardeşin bu kahramanlık efsanesi parmağını deklanşöre basarken yakalıyor fotoğrafçıyı. Batan günü uğurlar gibi seyre duran güvercinlerin fotoğrafa bıraktığı silüet, bu şehrin insanının umutlarını, hasretlerini diğer güne taşıyor. Burcun ihtişamlı yapısı ters ışıkta kendini gizliyor. Tıpkı hayatımızda ilk bakışta bize kendiyle ilgili bir fikir vermeyen insanlar gibi. Dünyalarını gizlemek için bir çeşit kamuflaj kullanan, daha içe dönük olmayı seçen, kendiyle daha mutlu olan insanlar... Sadece bir silüet olmak belki de daha çok şey olmaktır bazen? Belki o zaman kendinden sıkıldıkça silüetin içini yeni bir renge boyamak daha kolay olabilir. Belki o zaman Antoine de Saint-Exupéry’nin Küçük Prens’i gibi büyüklere açıklamak zorunda kalmayız her şeyi. Hayatının ilk resmini çizmeye koyulan Küçük Prens, büyüklere çizdiği resmi gösterip “Korkmuyor musunuz?” diye sormuştu. “Niye korkalım? Şapkadan korkulmaz ki!” demişti büyükler. Oysa Küçük Prens şapka değil, yuttuğu fili sindiren bir boa yılanı çizmişti. Büyükler resmini anlamayınca boa yılanının içini de çizmeye karar vermişti. Birileri anlatmayınca anlamayan bizler, fısıldamayınca hikâyesini duymayacak mıydık Yedi Kardeşler Burcu’nun silüetinin?

0 yorum:

Yorum Gönder