Bölüm#7: "Dost"


Doğuştan genlerimize kodlanmış şeyler vardır. Bir arının olmayı bekleyeceği bir emekliliği bile söz konusu değilken bıkmadan usanmadan bal yapması gibi bizim de uymak, yerini doldurmak, karşılamak zorunda olduğumuz duygularımız vardır: Vatan sevgisi, kendimizi ait hissedeceğimiz bir aile, âşık olacağımız bir sevgili, değerli hissedilmek, merak edilmek, beğenilmek... Karşıladıklarımızın başına atacağımız çentiklerin azlığı, bizi böyle bir liste oluşturmaktan alıkoyar çoğu zaman. Kâğıda dökmesek de, akıllı telefonumuza not etmesek de, bilgisayarımızda kayıtlı olmasa da çetelesi, zihnimizin hiç tozlanmayan bir yerinde asılı durur bu ihtiyaç listesi. Evimizin buzdolabının kapısına yaz tatili hatırası olarak tutturduğumuz manyetik süslerin bir görevi daha vardır: Aidat, fatura ya da alışveriş listesi gibi notlarımızı sıkıştırıveririz arasına. Ne kadar göz önünde olsa da unutulur bir ya da birkaçı. Buzdolabımızda asılı duran evimizin ihtiyaçlarının en önemlisi gibidir ruhumuzu sağlıklı tutmak için bilinçli bilinçsiz oluşturduğumuz listenin en can alıcısı. Diğer maddeler bir ya da bir kaç kez yazıldıktan sonra değiştirilemez. Başına işaretler konur, altına not düşülür, üzeri çizilir ama fotoğrafta görünen yüzler aynı kalır. Doğduğunuz yer gibidir, okuduğunuz okul, gittiğiniz şehirler. Ama bir madde vardır ki oraya herkesi yazamayız. Yazdıklarımızın farklı fotoğrafları, farklı yüzleri vardır. Farklı yüzler tek bir silüeti doldururlar: Evet, adına “dostluk” denir! Fedakârlıkla, sabırla, anlayışla, cesaretle, kırılganlıklarla, umutlarla, hüzünler ve mutluluklarla gelinir geleceğe ve geçmişe kararlı gözlerle bakılabilen bu yüksek doruğa. Kolay da olmaz. Dostluğa ait fotoğrafa giren az sayıda yüz bilir ancak bu yolun değerini, paha biçilmezliğini. Çocuklukta o fotoğraftaki silüeti dolduran babadır. Elinden tutar, şehrin panayır havasına katar. Lunaparka girmek gibi eğlencelidir o ele tutunup bulutlardan şekiller çıkarmak. Ağzındaki sakızı eliyle alıp koca bir bardak limonatayı kana kana içerken üzerine damlatmaktır. Sonra çocuk büyür. Artık fotoğraftaki yüz başkasına aittir. Güvenmeye ihtiyacı kalmamıştır çünkü. Birincil ihtiyaç beğenilme ve beğenmedir artık. Fotoğraftaki yüz çok iyi bir müzisyen, hayranlık duyulan bir sporcu, kusursuz bulunan bir öğretmen olmuştur. Yıllar geçmiş, polaroid fotoğraf makinasıyla çekilen ilk fotoğrafın yerini dijital çerçeve almıştır. Yeterli ve dengeli beğenilmeyle büyüyen çocuğun hayranlığı müzisyen, sporcu vs olmaktan çıkmış, ortaya konan eserlere yönelmiştir. Fotoğraftaki silüet asıl olması gereken renge boyanmaya başlamıştır bile. Evrenden aynı müziği işiten kalplerin aynı ritme ayak uydurması gibi tek yörüngeye girmiştir dostlar. Beğeniler, beklentiler, yolculuklar, yolda kalmalar, vazgeçmeler birdir. Bir olmasa da sırayladır, nöbetleşedir. Hangimiz yaşamamıştır ki gecenin bir vakti ceketi kapıp dostun kapısını çalmayı? Uzun uzun konuşmayı, acı söz dinlemeye razı olmayı, yönlendirilmeye rıza göstermeyi, affedilmeyi? Acımasız yaşam koşullarına karşı taşımak zorunda kaldığımız zırhımızı yanında çıkarabileceğimiz başka kim vardır ki şu hayatta? Dostumuzdan başka, yol arkadaşımızdan başka...

Şehrin keşmekeşine gizlenmiş bir yırtıktan içeri girerek tarihe, insan öykülerine ve düşlere dokunmaya fırsat kollayan fotoğrafçı bu kez rolleri değişecek gibi. İçini çok az kişinin doldurabildiği dostluk fotoğrafının şimdiki yüzlerinden biriyle yola çıkıyor. Arkadaşının çekeceği kısa film için Diyarbakır’ın batısına ilerliyor. “Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri varsa, o yerde güneş batıyor demektir.” sözünü söyleyen Çinli filozofun yuvarlama bir hesapla genellediği gerçeğe gülümsüyor. Uzayan gölgelerine bakıp onların batan güneşle büyüyen umutları olduğuna inanıyor. Sayısız Ademoğlu’nun gelip göçtüğü bu izler ve yollar aleminde sadece bir gölge sahibi olduğunu düşünürse küçük insan diyebilir kendine. Uzayan, yol çizgilerine karışan, sarıdan turuncuya, asfaltın grisine bulanan gölgelerine bakakalıyor...

Salondaki ya da evin herhangi bir odasındaki eşyaların yerini değiştirdiğimizde hissettiğimize benzer şeyler hissediyor fotoğrafçı. Bu kez fotoğrafçı rolünde değil çünkü. Pirinçlik Köyü’ne varmadan sağa sapıyorlar. Daha önce şehrin belli yerlerinde çekilen sahnelerin ardından burada bir otostop sahnesi çekilmesi gerekiyor. Arabanın içinde gereken kıyafet değişiklikleri yapılıyor. Sahneler belirleniyor. Çevredeki meraklı, ilgili bakışlar diyaloglara dönüşüyor. Esnaf hemen arkası yüklü pikabını yardıma koşturuyor. Doğal bir oyunculukla dahil oluyor insanlar bu mütevazı maceraya. Fotoğrafçı bu rol değişikliğini ilk başta yadırgasa da alışmakta güçlük çekmiyor. Verilen roller yerine getiriliyor ve batan güneşi yakalamak istercesine yol almaya devam ediyor iki arkadaş umutlarına doğru...

Yolun solu batmakta olan güneşin sunduğu büyüleyici renk oyunlarında baş rolü kapan Karacadağ’a ait. Ona doğru uzayan tarlalar ve üzerinde uçan birkaç figüran şahin, iki dostun çekimine kapıldığı bu mutluluk oyununda sahneyi paylaşıyorlar. Kuyusırtı, Durulmuş, Güleçoba tabelalarını geçiyorlar. Birinin varmak istediği ile diğerininki birebir aynı olmasa da özde buluştukları nokta aynı. Üretiyor olmanın, kendine inanmanın, değerli bulunmanın verdiği hazzı tadıyorlar aynı pınardan. Nihayet son sahnenin çekileceği yere varıyorlar. Burası Devegeçidi Barajı’nın kuzeybatısına düşüyor. Göle yaklaşık 5 km. uzaklıktalar. Fotoğrafçı, arkadaşının komutuyla koca kayalardan birinin üzerine çıkıyor. Şapkasını çıkarıyor, kollarını yana açıyor ve gözlerini kapatıyor. Doğayı en yalın haliyle duymak için çaba harcamasına gerek kalmıyor. Üzerlerinden geçen bir yaban ördeği sürüsü kanat çırpıyor akustiği mükemmel bir sessizlik kutusunda. Tatlı bir rüzgâr okşayıp geçiyor tüylerini. Çok uzaklardan bir çobanın ıslığı duyuluyor ve sessizlik... Fotoğrafçı bir süreliğine çıkarıverdiği asıl rolünü giyiyor yeniden. Evrenden aynı müziği işitip beraber aynı ritme ayak uydurdukları dostunun tüm göğü kaplayan kocaman kalbini fotoğraflıyor. Dostluk tüm renkleri kendine çekiyor, bir silüet olarak görünüyor fotoğrafta. Her giden yenisine yer açsın diye, dostluk hiç bitmesin diye...

0 yorum:

Yorum Gönder