Bölüm#17: "Merhamet Eli"




Kot kumlama hastalığı olarak bilinen silikozis, son yıllarda ülkemizde insan hayatının ne kadar ucuz olduğunun en vahim örneklerinden biri olma özelliğini taşıyor. Bu hastalığın dünya üzerinde görüldüğü yerler çok ama hiçbirinin nedeni Türkiye'deki gibi kot taşlama değil ne yazık ki. Türkiye, kot taşlama nedeniyle hastalığın görüldüğü tek ülke. 2001 ekonomik krizi sonrasında 200-300 liraya yaptıkları bu iş gençler için çok cazip görünmüş. Gencecik bedenler, sağlıklarını sattıklarını bilmeden, kendilerini bekleyen sondan habersiz, ekmeklerini kazanma amacıyla geldikleri İstanbul'da merdivenaltı atölyelerde adeta ölüme kürek çekmişler. Ambar köylü gençler de bu tuzağa düşüp sağlıklarını yitirenlerden.

TRT GAP Diyarbakır Radyosu Günle Gelen Programı Yapımcısı Murat Çoküreten ve Yapım Yardımcısı Soner Emre ile Diyarbakır'ın Kocaköy ilçesine bağlı Ambar Köyü'ne gitmek üzere yola çıkıyoruz. Köşe kapmaca oynayan buğday ve gelincik tarlalarıyla baharın renkten renge giren coşkusu Kocaköy'e kadar bize eşlik ediyor. Düz tarlalar, hafif eğimli tepeler bitip dağların manzarasına kavuşunca yamaçları sanki Akdeniz'deymişsiniz hissi uyandıran ağaçlarla dolu bir vadiyi aşıyoruz. Kocaköy'ün 4 km ilerisindeki Ambar Köyü, böyle bir güzelliğin ortasına çizilmiş bir cennet numunesi gibi duruyor.

"Hangi kanaldan geliyorsunuz?" sorusuna verdiğimiz yanıtın kaçırılan kırgın bakışlarla karşılanmasının basit bir gerekçesi olduğunu düşünüyoruz önce: Radyo yayınına çıkmanın sorunlarına bir çözüm olamayacağını düşünmüş olmalılar. Fakat asıl bu değilmiş onları kıran. Gelen birçok haber kanalının sadece haber yaptığını, onları malzeme olarak kullandıklarını, hiç bir çözüm bulmadıklarını düşünmeye başlamışlar. Bu yüzden radyo mikrofonuna konuşmanın da gereksiz olduğuna inanmışlar. Tepkilerini anlamak hiç de zor olmuyor bizim için. Mikrofonumuza konuşan silikozis hastası Mehmet TEKTAŞ, çalışma koşullarından, hastalığı süresince karşılaştıkları sorunlardan söz ediyor. Avukatlarının herhangi bir gelişme kaydetmediklerinden yakınıyor. Hastalıkları nedeniyle hiç bir işe giremediklerini belirten Tektaş, "Her şeye rağmen Allah'tan ümit kesilmez." cümlesini birkaç kez tekrarlayarak sözünü tamamlıyor.

Tarlaları kaplayan yeşil buğdayların rüzgârda bereketle sallanan başakları, bu topraklarda böylesi bir hastalığın varlığı hakkında düşünmeye sevk ediyor. Çektiğimiz fotoğraflar, aldığımız notlar, röportaj kayıtları ve gerçeğe dokunmanın verdiği vefa borcuyla yolculuğumuzun bizi götürmesi gerektiği sonucu düşünüyorum dönüş yolunda. Umutsuzluk ve kızgınlık zırhını giyinmiş Ambarlıların bakışlarının arkasına saklanmış küçük de olsa bir ümit kırıntısı hatırlamaya çalışıyorum. Ümit kırıntıları kalemi kâğıda tutunca dökülüyor bir bir. Bir şeyler yapabilme telaşına kapılmak için sabırsızlanıyorum. Eldeki imkânlar duyarlı bir kamuoyu oluşturabilmeye yeter mi, düşünme lüksü olmadan bir şey yapmalı. Röportajı yayınladığımız yayını takip eden haftalarda konunun taraflarıyla olayın boyutlarını dile getirmeli. Meslek hastalıklarıyla ilgili çalışmalar yapan kuruluşlarla iletişime geçmeli...

Burada bir parantez açmak gerekecek: Ambar Köyü’nden edindiğimiz izlenimlerle dönerken “Biz ne yapabiliriz” diye düşünürken planladığımız bu adımlar bir bir gerçekleşti. Sosyal medya kavramı henüz ortaya çıkmamışken bu mecralarda paylaştığımız röportaj, çoğu haberciye pusula oldu. Birçok gazeteci konunun başlıklara taşınmasında emek verdi. Meslek hastalıkları hastanesinden uzman konuklar yayınımızda ülkemizdeki mesleki hastalıklarla ilgili bilgiler vererek işverenler ve çalışanlar için önemli uyarılarda bulundular.

Giderken kullandığımız yol yerine kestirme diye tercih ettiğimiz Hani yoluna girdikten bir müddet sonra aracımız arıza yaptı. Yolda kalanlarımızın, hastalıkla mücadele edenlerimizin, kısacası yaşamdan acil ya da uzun vadede beklentisi olanlarımızın buluştuğu ortak yerde duruyorduk. Dilemek, istemek, beklemek, dua etmek... Yaptığımız buydu. Bulunduğumuz durumdan çıkmak için çaba gösterdik, yardım istedik ve bekledik. Tıpkı silikozis hastası Ambarlı gençlerin beklediği gibi.

Boynuma asılı makine, ters ışıkta kalan iki eşeğin silüetini karartan bir ışık oyununu kazımak için doğruldu gözlerime. Beklediğimiz merhametin karşılığını alacakmışız gibi bir müjdeyle uzanan merhamet eli gibi parıldayan kocaman bir el oldu bulutlar gözlerimde. Yardım dileyen, merhamet bekleyen herkese cömertçe uzanan bu el her baktığımda bu yolculuğumuzu anımsatsın diye fotoğrafa kazınıyor. Gökten uzanan merhamet elini fotoğraflıyorum.

0 yorum:

Yorum Gönder