Bölüm#22: "Yeni Şeyler Söylemek Lâzım"



6 Haziran Çarşamba günü Türkiye saatiyle 00.00’da başlayan müthiş bir gök olayına tanıklık etti dünya. Venüs’ün Güneş’in önünden geçişini izledik. Bu tarihî olay, tasavvur edemediğimiz büyüklükleri kıyaslama fırsatı sundu bize. Güneşin büyüklüğü ve henüz tükenmeyen müthiş enerjisinin önünde bir benek gibi duran Venüs’ün silueti anında internetten canlı izlenebildi. NASA’ya ait ve uzay gözlemciliğiyle ilişkili internet siteleri Dünya’nın karanlık tarafında olup da olayı izleme şansı olmayanlar için sosyal ağların da yardımıyla an be an fotoğraf paylaşımına olanak sundu. 

Ters ışıkta model olan bu kez bisikletli bir çocuk ya da ağları denize savuran bir balıkçı değildi fotoğrafçı için. Bir gezegendi, dünyanın birçok yerinden yüzünü kendisine çevirmiş insanların fotoğrafladığı. 

Her yeni günle yeniden doğar güneş. Her gün tekrarlanan, her mevsim dejavu yaşatan olaylar bir rutini izler. Rutinin anlattığı masala dalıp alışkanlık uykusuna yakalandığımız günlere de doğar yıldızımız. Her şeye alıştığımız gibi evrendeki konumumuzu, uğruna yaşamayı seçtiğimiz değerleri unutup akıntıya bırakırız çoğu zaman kendimizi. 6 Haziran’ın ilk saatleri akıntının yön değiştirdiği, çalar saat alarmının uykumuzu yırtıp deldiği sabah saatleri gibi oldu. İrkildik, uyandık, büyük çerçeveyi hayal etmeye koyulduk. 

Birçoğumuz için evde açık durup kimsenin bakmadığı televizyonun arka plandaki sesi gibi ilgilenmediğimiz, önemsemediğimiz bir tanıklık oldu. Televizyonun anlık oluşu bile aktarılan bilginin itibarını kurtaramıyor kimi yerde. Ekranın içine doluşup da hayatımıza dokunamayan mekânlar, kişiler, olaylar zamanla içindeki her şeye bulaştırıyor gerçek dışılığı. Tanık olunan en sıra dışı, en can alıcı gelişmeler anlık bir seyirlik olup ekranda beliriyor, ardından “puf!”; yok oluyor. Küçülen dünya, kısalan mesafeler her şeyi daha ulaşılabilir kılıyorken bilgi bombardımanında duyarsızlaşıyor insan… 

Venüs’ün tarihî geçişiyle değer sistemimizdeki öneminin yeniden farkına vardığımız güneş, karanlık gecenin ardına doğuyor. Ergenliğin gelgitlerinin sonundaki olmazsa olmaz yeniden başlangıçları çağırıyor zamanın bir yerinden. Bitmemiş bir hesaplaşmanın öç alışı gibi geçmişten kalma bir kıvılcımla alevlenebiliyor gençlik alışkanlıklarımız. 

Başarısızlıkla sonuçlanan bir sınavın ardından kaç kez hırsla deftere kitaba gömülmedik ki? Annemizle aramızda çıkan son tartışma içimizi son derece sıktı da alnımıza kondurduğu öpücük buzları eritti. Bayram, kandil, özel gün iletilerinin sonuna eklediğimiz “sağlık dolu…” dileklerinin anlamını özümseyeceğimiz kötü günlerin sonunda farklı biri olmak için hangimiz çaba göstermedi ki? Sıkıntılarımızı, yorgunluklarımızı şifa dağıtıcı tılsımıyla örten karanlık gecenin arkasından umutla bekledik yeni günü. Pusu dumanı dağıtan ışığıyla yükselince güneş, kardelenlerin zaferini gördük. 

Güneşin hüzme hüzme dağıttığı umudu, yüreğine dolduran lise ve üniversite arkadaşımı fotoğraflıyorum. Söylediklerime kafa sallayıp onaylar gibi bakıyor. Saçlarını tarayan gün ışığı, hareler bırakıyor fotoğraf makinemin objektifine. Mevlana’dan dizeler taşıyor hafif bir esinti kulağımıza: 

Her gün bir yerden göçmek ne iyi.

Her gün bir yere konmak ne güzel.

Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Dünle beraber gitti, cancağızım

Ne kadar söz varsa düne ait,

Şimdi yeni şeyler söylemek lâzım.

0 yorum:

Yorum Gönder