Bölüm#21: "Dicle Vadisinde Bir Çoban"


Geçtiğimiz günlerde ilginç bir şey öğrendim. Okuldan dönmekte olan ilköğretim okulu öğrencileriyle her gün karşılaşırım. Birkaç gündür dikkat ettiğim ellerinde özenle tuttukları ampul ya da ilaç kutusunun olması. İki elleriyle birden göğüs hizasında taşıdıklarının ne olduğunu öğrenebilmek için sordum. Öğretmenlerinin onlara verdiği bir görevmiş. Bir yumurtayı okula gidip gelirken yanlarında taşıyacaklarmış. 1 hafta sürede yumurtasını kırmadan taşıyanlar görevi tamamlamış olacaklarmış.

Karton kutularla emniyete aldıkları yumurtaları minik elleriyle taşıyan çocukların anlattıkları üzerine küçük bir araştırma yapmaya koyuldum. İnternet arama motorunun bulduğu sonuçların ilk sıralarında yer bulan birkaç blog ve forum sitesi gereken bilgiyi sundu. Daha çok okul öncesi öğrencilerine uygulanan bir sorumluluk bilinci geliştirme etkinliğiymiş. Çocukların haşlanmış yumurtayı kırmadan sürekli yanında bulundurarak çevre duyarlılıklarının artması ve sorumluluk bilinci geliştirmeleri hedefleniyormuş.

Yumurtanın kırılmasını engelleyemeyen çocuğunun aşırı duygusal tepkiler gösterdiğini gözlemleyen ebeveynler okudum. Haliyle pek de doğru bulmamış bazı veliler bu uygulamayı. Kimisi de sorumluluk duygusunu vermesi açısından son derece faydalı bulduklarını dile getirmişler. Olumsuz görülebilecek yanları olsa da ağaç yaşken eğilir atasözünün geçerliliğini sürdürecek bir etkinlik olduğu kesin.

Köylerimizde, kırsal bölgelerimizde daha küçük yaşta çobanlığa başlayan çocuklarımız bu sorumluluğu günlük yaşamlarının bir parçası olarak yaşıyorlar zaten. Bugünün büyükleri bizlerin de bir zamanlar çocuk olduğumuzu düşünürsek o yıllar sergilediğimiz davranış ve tutumların bugünleri belirleyen etkenler olduğunda hemfikir oluruz. Tıpkı sokak oyunlarında kavgacı mı, mücadeleci mi, yardımsever mi davrandığımızın bugünü de etkileyen sonuçları olduğuna şahit olmamız gibi... Üç beş hayvanı otlatmaya götürüp onlarla neredeyse tüm gün evden uzakta kalırlar. Bu süre içinde ders kitabını açıp işlenen konuların tekrarını yapan ve üniversite sınavlarında büyük başarılar elde etmiş çobanların başarı öyküleri artık bizi şaşırtmıyor. Belki de kimilerimiz gelecek dünyada kişisel gelişim eğitimlerinde çobanlık gibi bir egzersiz uygulamasının olabileceğini öngörmeye başladı bile.

Dicle Vadisi’ni akşam serinliğine kavuşturan nehrin şırıl şırıl akan coşkusunu geride bırakarak yürüyoruz. Güneş batmaya yakın. Suriçi’nin ihtişamlı İçkale bölümünün güneşin son ışıklarına geçirilmiş silüeti vadinin yükselen duvarı gibi kapatıyor ufku. Bir zamanlar Adalet Sarayı olarak kullanılan binanın tadilattaki duvarlarından, pencerelerinden beyaz ışığın turuncusu kırılıyor.

Upuzun ve yemyeşil kavak ağaçlarının çevrelediği sebze bahçelerinin arasından bir yol ulaştırmıştı bizi buraya. Birkaç olta ile balık avlamaya gelen üç beş ahbap dönüş yolunda gölgelere karışmaya başlıyorlar.

Birkaç keçi, çoban köpeğini peşlerine takmış usul usul evin yolunu tutuyorlar. Onların da gerisinde uzun ince değneğiyle 13-14 yaşlarındaki küçük çoban ilerliyor.

Herkesin balık avına çıktığı Dicle’nin kıyısından döndüğümüz bu yerde boynumuzdaki fotoğraf makinelerimizle günün son ışıklarının peşine takılan son öyküleri kadraja doldurmaya çalışıyoruz.

Çoban, sürüsünün; bekçi, koruduğu malın; öğretmen, aydınlatmakla görevli olduğu gençliğin; radyo televizyon, doğruluğun ve bilginin; sanatçı, inşasından sorumlu olduğu yeni ufukların gerektirdiği sorumlulukları yerine getirebilirse diye düşünüyoruz fotoğraf makinemizin vizöründen bakarken yakaladığımız kareye.

0 yorum:

Yorum Gönder